گفتگو با خادم کهنسال امامزاده هاشم (ع) دماوند

گفتگو با خادم کهنسال امامزاده هاشم (ع) دماوند

گفتگو با خادم کهنسال امامزاده هاشم (ع) دماوند

خادم امامزاده هاشم (ع)امامزاده هاشم (ع) دماوند بعنوان ۱۱ قرن میعادگاه معنوی مردم دماوند، این روزها با بداخلاقی جمعی از مسئولان همسایه دماوند روبرو شده است و جدای از تلاش‌های مسئولین دماوند برای حفظ این سند تاریخی مردم دماوند، تنها برای زنده کردن حس انصاف گفتگویی از خادم قدیمی امامزاده هاشم (ع) را باز نشر می‌کنیم تا بر اساس وجدان خویش برای اظهار نظرهایشان تصمیم بگیرند.

خودتان را معرفی فرمائید.

بنده حاج حسین چراغی، متولد ۱۳۰۷ می باشم.

شما از چه زمانی خادم امامزاده هاشم (ع) شده اید؟

من از زمان بچگی می رفتم به کربلائی غلامحسین خادمیان کمک می کردم. مرحوم ملاچراغ که از اجداد ما می باشد و ما با چهار واسطه فرزند او می باشیم، از قدیم متولی امامزاده بود و حدود ۱۵۰ الی ۲۰۰ سال قبل ازطرف علماء دماوند برای این کار انتخاب شده بود. همچنین کربلائی رحیم قلی از اجداد خاندان خادمیان ها می باشد که ایشان هم از طرف علماء دماوند به عنوان قهوه چی و خادم امامزاده مشغول به کار بوده است. فرزندان ایشان هم از قدیم به خادمی امامزاده مشغول بوده اند و به همین نام مشهور بودند. امامزاده هاشم (ع) و کاروانسرایی که در جنب آن بود مکانی برای زیارت و استقرار چارودارها و گروه های مسافری بوده است که از تهران، دماوند به آمل و مازندران و اطراف آن بار می بردند و یا از آن مناطق جنس می آوردند. آنان وقتی به این مکان می رسیدند چه به لحاظ سرما و پناهگاه بودن امامزاده و چه در فصل های دیگر برای زیارت به امامزاده مراجعه می کردند. و این طایفه های مختلف مشاء بودند که در سرما و طوفان های شدید به امامزاده و مراجعین خدمات می دادند.
کربلای رستم عربی، کربلائی احمد ذاکری، مشهدی اصغر صبحی، کربلائی غلامحسین خادمیان؛ خلاصه در طول سالیان قدیم، این مردم مشاء بودند که به عنوان خادم امامزاده هاشم (ع) خدمت می کردند و در سرمای شدید زمستان خودشان را برای خدمت به امامزاده می رساندند.

آیا در طول این زمان ها از مردم آمل و لاریجان و روستاهای آن کسی برای خادمی یا کمک رسانی و هر کار دیگر به امامزاده مراجعه داشته است؟

اصلاً. کارهای خادمی و کاروانسرا و … همیشه توسط اهالی مشاء انجام می شده است. البته بین اهالی مشاء و حتی دماوند با مردم لاریجان و آمل رفت و آمد بوده است. بارها شده بود که اهالی آمل بارهایشان را به دماوند (کاروانسرای حاج آقا بزرگ) و … می آوردند و از اینجا به تهران می بردند و یا بارهایشان را به مشاء می آوردند، از آنجا به آمل می بردند. خود ما بارها شده بود بارهای آنان را از مشاء به رینه و پلور و … برده و تحویل می دادیم. اما بحث امامزاده هاشم (ع) جدا بود و اصلاً کاری به آنها نداشت.

درباره این بحث که مسئولان آمل ادعا می کنند که امامزاده هاشم (ع) جزء آمل است چه نظری دارید؟

این موضوع بی معنی است. اصلاً امورات اداری آبگرم و رینه، آب عکس، پلور و … و حتی لاریجان در قدیم توسط ادارات دماوند انجام می شد؛ مانند آموزش و پرورش، پست، مراتع و کشاورزی مانند لار. چطور می شود امامزاده هاشم (ع) جزء آنجا (آمل) باشد.

البته این ها از همان سال ها (۶۶ به بعد) ادعا می کردند. چند بار هم شکایت کردند و ما رفتیم دادگاه آمل، ساری و … و اثبات کردیم که امامزاده و آبریز آن جزء مشاء است. این مناطق سند دارد، ما بر این اساس برای ۱۸ هکتار از امامزاده هاشم (ع) و زمین های اطراف آن از اداره ثبت دماوند سند گرفتیم و توانستیم اثبات کنیم جزء دماوند است.

البته در زمان رضاشاه به رشید سلطان امیراعظم نوائی قطعه ای از زمین های مشاء را دادند که به زمین های نوائی مشهور شد. این زمین هم توسط رضاشاه به او داده شد که سردار او بود.

نکته دیگری که قابل بحث است مسئله کمک مردم این خطه (یعنی مشاء و آبعلی) به مردم درمانده در برف و بوران بود؛ که در طول این سالیان که سرمای شدید، بهمن و طوفان می شد و مردم گرفتار می شدند به کمک آنان می آمدند، مسئولان و ماموران آمل کجا بودند که بخواهند به این مردم گرفتار در بهمن و برف های شدید کمک برسانند. در یکی از همین سالها ۶ نفر در طوفان گرفتار شدند و جان خود را از دست دادند که ما آوردیم مشاء و آنها را دفن کردیم. اینها کجا بودند، حال آمده اند ادعا می کنند این راه بعد از تونل مال ماست؟

شما چند سال به عنوان خادم امامزاده هاشم (ع) سابقه دارید؟

بعد از انقلاب که حاج آقا عسگراولادی سرپرست اوقاف کشور شدند، امامزاده هاشم (ع) توسط حاج محمود صفری و حاج حسن حسن احمدی سرپرستی شد و من نیز به عنوان هیئت امناء مدت ۳۰ سال خدمت کردم.

انتهای پیام/

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *